tag:blogger.com,1999:blog-45554347098132278512012-02-16T20:08:17.914+01:00UNHA PORTA Ó SENTIMENTOQuennosmovenoreply@blogger.comBlogger241100tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-63765130020123792262008-05-11T19:38:00.011+02:002009-02-20T12:11:14.151+01:00

Benquerido lector:Benvido!!"¿Quen nos move?" É un pequeno poemario que realicei fai uns anos e que decidin compartir aquí, para mostrar un anaco de reflexión, un anaco das inxustizas, alegrías, medos e infernos na nosa paradóxica sociedade.Algúns dos poemas foron publicados do 2006 no 2º Caderno de Estudos Chairegos, grazas o Iescha(Instituto de Estudos Chairegos ). Ante todo, o meu

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-43365633021748689462008-05-11T19:38:00.010+02:002009-02-20T12:11:14.152+01:00

A todos aqueles q subsistenbaixo a presión que afoga o aire.A tódolos que subsisten entre o asfalto,Por morrer soñando entre os fumes da cidade.A ti tamén.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-13181283784397160762008-05-11T19:38:00.001+02:002009-02-20T12:11:14.152+01:00

Nacemos, medramos consumimos e morremos.E ninguén se ergue para rota-la máquina cara o inverso, cecáis porque vivimos sentados no sofá, onde dende a televisión nos informan da realidade que queren informar e da que nós queremos ver. Consumimos sen pensar, vivimos sen pensar e protexémonos do pensamento e da moral baixo a máxima: “A vida é para disfrutar”; e como para disfrutar todo serve,

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-36960493496174508482008-05-11T19:37:00.001+02:002009-02-20T12:11:14.152+01:00

Somos animais sen soños.Animais que non poden soñarAnimais que sen soños non sabenO ben que nos fai o soñar.Non soñes que eu non te obrigoNon soñes nin penses nos soñosMais na morte do teu pensamentoNon soñes se non tes alento.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-49367003668787214922008-05-11T19:36:00.002+02:002009-02-20T12:11:14.152+01:00

E vai rodando a vidaEntre os coches,entre as motos,sobre o duro e negro asfalto;atropelados desexos,rúa fría e solitaria.E baixo as rodas,A liberdade vai morrendo,e entre ferocesdas xentes os pasos,a rutina ven caendo.Como gotas de augaQue o caer estoupanQue o caer resaltanA sucia liña brancaDe descontinuidade santa.E veloces os peónsVan pisandoVan mirandoO chan da súa vidaO mesmo chan da súa

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-92211413895159337112008-05-11T19:35:00.001+02:002009-02-20T12:11:14.153+01:00

Choran os tristes carballosAs súas follas caídas estánPisadas por pés e cabalosUn neno recólleas coa man.Está solo o cativo menudoA súa nai, xa non está ;As súas roupas molladas de bágoasNas súas mans, as follas están.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-6674590143785307882008-05-11T19:33:00.000+02:002009-02-20T12:11:14.153+01:00

Cando o branco sexa brancoCando o negro sexa negroTodo tornará brancoTodo tornara negroE o negro será brancoE o branco será negro.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-6682044779160517592008-05-11T19:31:00.000+02:002009-02-20T12:11:14.153+01:00

Lentamente as bágoas choran. Lentamente os tristes carballos.Lentas as caricias,Lentos os pasos no asfalto.Lentamente, badaladas no ceo. Lentamente liturxia na Eirexa.Lentas as apertas,Lentos os pasos no asfalto.Lentamente, murmureos de morte. Lentamente choiva de inverno.Lentas as caricias,Lentos os pasos no asfalto.Lentamente a porta da Igrexa. Lentamente, a caixa nos hombros.Lentas as apertas,

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-5418979619292517032008-05-11T19:27:00.000+02:002009-02-20T12:11:14.153+01:00

Se me volveras bicarCos teus beizos fríosCoas tùas bágoas frías.Se poidera ve-lo sol de maioCrecendo alén do ocaso.Se poidera escoita-las árbores,Pequenas en flor na primaveraSe poidera sulfata-las túas videsE enxugarme co viño da vida.Se poidera darlle unha aperta(de esperanza)a aquela muller encinta,respirar e escoitarpalpexa-lo corazón do meu amado.Cos meus cabalose o meu carro de buxopolo

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-71549574394715901542008-05-11T19:26:00.000+02:002009-02-20T12:11:14.154+01:00

Soño soñados soñosInalcanzablesInsoportablesSoños ben soñados soñoEntre as estrelas da noiteEntre as ortigas dos montes,Soñador de soños sonDe soñados incumpridosDe soñados desexados.Soñador de soños sonDe soños invisiblesQue por seren soños non se incumprenSoñador de soños sonE por ser soñadorO sono invádeme no leito Invádeme na vida E desexo de facer E

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-67034777169876774342008-05-11T19:23:00.003+02:002009-02-20T12:11:14.154+01:00

Xira a vidaIndiferente na terraRedobrando os corazónsAstutos zorrosAntes obreirosViven nos cumiosIndiferentes do chan...Demasiado diñeiroArmando murallasXacendo nos arcos.Imbéciles somosRoubados de soñosAntaño perdidos.¿Ulo?Ninguén recordaSoñar.OutrosÑúes agrios e angostosOperan as mentesXirándoas conformesArgüindo necesariasTransformacións eArtimañas.Ñúes angostos e agresEsperan a derrota:Negra

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-15559769923960401872008-05-11T19:23:00.001+02:002009-02-20T12:11:14.154+01:00

Brilla o sol intempestivo e áridoNo ceo seco e frío brilla,no inverno frío e permanente.Entre as cruces do camposantoA suor encharca as caixasEncharca os crisantemosQue podrecen xunto os cardosQue podrecen xunto os mortos;Que entrelazan as espiñasás portas do purgatorioE morrendo van os vivos,Polas sendas,Correndo detrás

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-48307025843286393972008-05-11T19:22:00.004+02:002009-02-20T12:11:14.154+01:00

Cruzando unha porta ó pasado,Pasado o paso, futuro,Presente, pasado tristeiroFuturo, presente no escuro.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-43621491611627446512008-05-11T19:22:00.003+02:002009-02-20T12:11:14.154+01:00

Escapan galgos os cabalosBaixo a tempestadeFría do invernoQue zoa nas crinesMolladas do tempo.Fuxen da liberdade, vida de sonos: velados, erguidos e soñados.…Un campo aberto…E verde a herbae verdes os soñosque brillan nun ceode nubes de soñoserguidos e soñados.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-11773067733208164082008-05-11T19:22:00.001+02:002009-02-20T12:11:14.155+01:00

Luxadas, rotas, pernas quebradasRaíces sen ritmo, raíces cravadasAs mortes soñadas dos corpos ferintesA ialma sen vida dos mortos vivintesSon vidas sen ritmo, son vidas marcadas

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-56808302151500626182008-05-11T19:21:00.003+02:002009-02-20T12:11:14.155+01:00

Entre as raias que o sol esgrimeErgueito sobre os telladosContemploO mundo cos meus ollosDe soños agardadosEntre as oblicuasE verticáis caendoSombras de luz reflexadasNunha parede de raiasDe cables maqueadasMiras coma min a unha morta e inerte paredeOnde nunca pasa nada.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-25712780704039428872008-05-11T19:21:00.001+02:002009-02-20T12:11:14.155+01:00

Tranquilos repousan os mortosBaixo as cruces cravadas na terraDebaixo das pedras inscritasUn corpo se morre, berra, berra...

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-79741840906255615362008-05-11T19:20:00.000+02:002009-02-20T12:11:14.155+01:00

¡Escoita o silencio!-non podo¡escóitao!-non podo, non hai.Cerro os ollosInvadindo o espacio das tebrasDas nebulosas tolemias.Xa non haiÉ imposible.No rincón máis oscuro,agochado, estou perdido.Buscando o silencio...Camiño entre as rochas Nas covas Na noiteBuscando o silencio...Non máis ruidoDo que podo escoitar.Pero sempre hai ruidoSempre onomatopeiasQue calan o

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-52757022604335464412008-05-11T19:19:00.003+02:002009-02-20T12:11:14.156+01:00

E no medio do monte cen casas,E no medio da fraga chimeneas,fumean.E no medio da aira mil mortos;Asubían.E debaixo das pedras cen moscas,E debaixo das moscas cen herbas,E debaixo das herbas, mil terrasPerdidas.***********************¡¡¡¡¡¡e pensar que debaixo da néboa hai vida!!!!

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-51055088586524079822008-05-11T19:19:00.001+02:002009-02-20T12:11:14.156+01:00

Hai unha muller diante do espello.Soa e espida.Move os brazos, as mans pola cara.Mírase na escura silueta do espelloMírase a través do trasluz cristal.Soa e espida.Hai unha muller que chora no espello.As bágoas esvaran no frío espectral.No espello, as peles tiritan co frío;As luces, sen luz.E chora soa e espida,o xeo tirita na pel.No cumio do espelloReflexada.No cumio do espello. A morte.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-42696104189352424292008-05-11T19:18:00.002+02:002009-02-20T12:11:14.156+01:00

Nunha rúa solitaria,Na noite,Camiño sonámbuloCamiño morto pétreo.Nunha rúa noctámbula,(Soíño)Ferido camiño,Directo o meu leito,coitelos no peito.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-78826299041157145372008-05-11T19:18:00.001+02:002009-02-20T12:11:14.156+01:00

Sentados,Sentados esperando a morte,Sentados esperando a unha morte,Que non chega.Achegamos moribundos sentimentosQue aploman o loito da vidaQue semellan Santos.Vida nun mundo de mortos,Mortos que choran na rúaBaixo as bagoas dos anxos que choran;E na gris goteiraQue aplasta constante o asfalto,Os socráticos doutoresMarcan o ritmo da vidaMarcan da morte o compás.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-38100315527547587002008-05-11T19:17:00.001+02:002009-02-20T12:11:14.157+01:00

Un corazón que non paraunha chama que ilumina.Unha vidaUn neno que as frores descobreUnha vidaO cadaleito de frores se cobreUnha vidaDe bágoas, apertas e coresUnha vidaFinada nun mobleOutra vidaÓ morto que recordeoutra vida ou outra morte.

Quennosmovenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4555434709813227851.post-270284779764830732008-05-11T19:14:00.002+02:002009-02-20T12:11:14.157+01:00

Son turbios os cristáis da habitación. Entra a claridade mais a luz disipase entre as bágoas condensadas na xanela. Fóra, vida, movemento...cecais ledicia. Dentro, ferro, tristeza, soedade, madeira podre e vella, que non antiga.Xeométrico, racional, preciso, organizado é o mundo no que viven os nosos ideais; cecáis as formas cuadráticas e ortogonais encerran ás emocións e ós sentidos; cecáis...xa

Quennosmovenoreply@blogger.com0